De laatste blog

Lieve iedereen, dit is het dan, mijn allerlaatste blog. Ik besef dat ik er de laatste tijd minder tijd in stop en ben mij af gaan vragen waarom. Daardoor besefte ik dat mijn verslapte aandacht komt, omdat ik heb besloten om naar huis te gaan. Met het nemen van dat besluit voelt het alsof het avontuur over is. Dingen liggen niet meer open, deuren gaan dicht, omdat je met beperkte tijd nu eenmaal moet kiezen.

Vrijheid

In het begin vond ik dit slikken, omdat het niet meer hetzelfde voelde, ik miste meteen het gevoel van vrijheid en een gevoel van verstikking kwam op. Verstikking klinkt heftig, maar ik krijg al snel een gevoel in mijn keel alsof het dichtgeknepen wordt. Ik weet niet zo goed waarom maar mijn vrijheid is mijn allergrootste bezit. Als je dit bezitten kunt. Ik krijg jeuk van mensen, gewoonten of dingen die je zogenaamd zou moeten die mijn vrijheid of gevoel van vrijheid wegnemen. Relaties behoorden daar vrees ik ook lang toe bij of kinderen.

Goed, vrijheid dus.

En het klinkt gek, maar het leek mij ook een paar weken het ergste van wat er komen kon: naar huis gaan. Ik zei het al eens eerder in een blog, het moeilijkste van reizen is naar huis gaan. Teruggaan en dan aan verwachtingen voldoen, want zo voelt het. Jullie hebben mij gevolgd tijdens mijn reis en nu heb ik het idee met de dromen die ik heb gedeeld dat ik dan ook echt de verwachtingen van de dromen waar moet maken. Het gekke is dat ik die dromen nog steeds heb, dat ik voor mijzelf wil beginnen en ik ga het ook doen, maar teruggaan en het ook echt doen is eng, want wat als ik faal?

Tanzania

Het ‘echte leven’

En ik ben dan weer net als iedereen. Ik ben niet meer reizend, maar gewoon iemand die weer woont en werkt in Nederland en daar dan weer iets van moet maken. Het gekke is dat zoveel mensen mij tijdens mijn reis vragen wanneer ik terugga naar ‘het echte leven’. Het echte leven. Wat is dat? Reizen is voor veel schijnbaar niet het echte leven. Ik ben het daar niet mee eens. Mijn wereldreis was niet het eind van een wens die ik wilde vervullen, maar het begin.

In tegenstelling tot veel mensen die ik tegenkom, met name stellen of iemand die een relatie heeft, die hun reis zien als hun laatste ‘gekke’ uitspatting voor het ‘echte leven’ en daarmee bedoelden ze meestal huisje, boompje en beestje, begint. En die mensen zijn meestal jong, niet te geloven, dat sommigen op hun 23ste of 25ste het idee hebben dingen te moeten. En ze zeggen ook allemaal dat ze dit voelen, maar dat ze het ook wel willen, maar ja, nou ja, ze doen het maar, zoiets.

Ethiopië

Reizen

Iedereen moet natuurlijk doen wat ze willen, maar dit is niet hoe ik het wil. Reizen is onderdeel van mijn leven en zal dat mijn hele leven blijven. Mijn voorbeeld is de Franse vrouw van 88 jaar die in Maleisië aan een biertje zat met allemaal jongen mensen en een vriend van 70 jaar. Gewoon te genieten.

Inspiratie

En ik ben veel inspirerende mensen tegen gekomen tijdens mijn reis. Of momenten waar ik zelf veel van heb geleerd. Dat koester ik. Zoveel mooie momenten en aardige mensen. Niet alleen tijdens een tiendaagse stilte, of tijdens een ruzie in Australië heb ik veel geleerd, maar ook vooral van alle momenten dat ik uit een raam staarde in een bus of de trein. Heerlijk.

Het leukste waren de momenten dat mensen mij een spiegel voor hielden of een goed gesprek over het leven, politiek, cultuur of wat dan ook. Doordat je zoveel verschillenden mensen met verschillende culturen en achtergronden tegenkomt leer je ook zoveel meer over je eigen. Hoe gek sommige dingen in de Nederland zijn of hoe raar Nederlanders kunnen zijn in de ogen van onze medewereldburgers.

Australië

Aardige mensen

En ik besef mij dat het nieuws echt minder dat het topje van de ijsberg is. Ik heb zoveel lieve, aardige mensen ontmoet. 99% of nee, meer dan dat is aardig. Wat we zien op het nieuws is nieuws omdat het uitzonderlijk is. Laat mij dat herhalen: het nieuws is uitzonderlijk. Het is uitzonderlijk dat je onaardige, kwaadaardige mensen tegenkomt. De meeste mensen zijn onwijs aardig en zijn dochters, zonen, vaders, moeders met vrienden en een leven. Een baan en een huis. Hoe arm of hoe rijk ook. In de meeste landen klagen ze over het weer en praten mensen vaak over eten. We zien er anders uit, maar in de kern zijn alle mensen op de wereld hetzelfde. Het nieuws is uitzonderlijk.

India in 2018

Liefde

En over de andere liefde, de ‘echte’ liefde. Heb ik dat gevonden? Nee en ja. Ik heb mijn geloof in de liefde teruggevonden. Waarvan ik niet wist dat ik het kwijt was. Ik heb mijn soms verliefd gevoeld waarvan ik niet wist dat ik het kon zijn, maar heb ik de ware gevonden? Geen idee. De toekomst zal het uitwijzen. Ik ben heel blij met alle liefde die ik heb gevoeld tijdens deze reis en ik weet zeker dat ik voor de toekomst iemand zal vinden wie mijn buddy wil zijn, want ik wil niet alleen zijn. Dat vind ik helemaal niet leuk. Alleen wonen? Nee, dank je. Alle hostels met ik weet niet hoeveel mensen, families waarbij ik zo en dan eens verbleef, heerlijk, ik houd van mensen om mij heen en dat wil ik mij hele leven zo houden.

De tijd van de wereld

Daarbij ben ik veranderd, niet dat ik compleet anders ben, maar toch wel een beetje als ik eerlijk ben. Ik heb tijd, want dat hebben we namelijk allemaal. Ik merk dat er in veel plaatsten op de wereld, tijd zat is, maar niet als ik westerse mensen tegen kom. Dan gaat het vaak over hoe laat we ergens moeten zijn en of het al tijd om te eten is. In het begin van mijn reis vroeg ik ook eens een jongen hoe laat het was. Hij keek op zijn hand waar de meeste mensen hun horloge hebben, maar hij had geen horloge, hij had de wereldbol laten tattoëren. ‘Even kijken,’ zei hij, ‘ik denk dat het de tijd of de wereld is.’

Hij opende mijn ogen, want inderdaad, ik ben aan het reizen. Het doet er niet toe hoe laat het is. Als ik honger heb eet ik en als ik moe ben slaap ik. Tijd is irrelevant, in ieder geval als je reist. Ik kom nog veel mensen tegen die een race tegen de klok lopen of zeggen geen tijd voor dingen te hebben waarvan ze me dan net verteld hebben dat ze dat graag zouden willen doen. Dat is onzin. Tijd hebben we allemaal. We hebben misschien geen geld om iets te doen, maar tijd heeft iedereen waar je ook woont of vandaan komt. Tijd kan nooit een excuus zijn.

Marleen Weener Malaysia 2018
Maleisië in 2018

Dromen

Mijn missie is nu om mijn dromen, voor mijzelf beginnen – mijn eerstvolgende droom – waar te maken. Ik kijk er naar uit, omdat het een nieuwe uitdaging is. Ik houd van nieuwe dingen, van ontdekken en nieuwe dingen doen. Die uitdaging is nu een beetje weg in reizen. Ik voel mij op mijn gemak, ik voel mijn thuis in uit mijn backpack leven – wat mij trouwens nooit verveeld heeft – en daarom is het tijd voor de volgende stap.

Stilstand

Ook ben ik nu min of meer tot stilstand gekomen in het reizen. Ik ben al bijna drie maanden in Guatemala, ‘woon’ bij een familie op een plek en heb een ritme van in de ochtend vrijwilligerswerk doen, in de middag Spaanse les en in het weekend op pad met ‘vrienden’. Misschien is het natuurlijk dat iedereen, of ik in ieder geval, teruggaat naar een soort van ritme. Het is niet dat ik het ritme miste, maar ik vind het normale eten in plaatst van elke dag eten in een soort van restaurant wel heerlijk.

Vrienden en familie missen

En daarbij mis ik mijn vrienden en familie nu ook wel. Het is fantastisch om te reizen en door de moderne techniek kun je je familie en vrienden gewoon zien over de telefoon, maar dat vervangt niet het goede gesprek waarbij je elkaar in de ogen kunt kijken en daar heb ik behoefte aan. Bovendien besef ik meer dan eens dat ik hele lieve, leuke vrienden en vriendinnen en familie heb. Die wil ik gewoon weer eens omhelzen.

Het leven

En in een jaar gebeurt er meer dan je denkt. Mijn vader verloor 25 kilo en is onherkenbaar – nou ja een beetje, mijn oma overleed, mijn vrienden kregen zeven kinderen waarvan ik er nog geen bewonderd heb, sommigen veranderde van baan en verkochten en kochten nieuwe huizen. Eigenlijk gewoon het leven dus. Het lijkt me leuk om iedereen weer eens te zien.

Nog drie maanden

Het lijkt misschien gek, maar ik heb nog drie maanden te gaan (in totaal reis ik 14 maanden). Toch stopt het hier. De laatste drie maanden ga ik nog vol op genieten, daar niet van, maar het onverwachte, het spontane is eraf en daarmee voelt mijn reis als voorbij en daarbij ook mijn blog. Mijn blog was mijn uitlaatklep over mijn avontuur, niet over mijn vakantie. Ik wil niet vertellen waar ik mijn ijsje heb gekocht en dat je daar ook heen moet, hoewel ik dat wel heb gedaan, maar dat is niet waarom ik deze blog begonnen was. Nee, ik schreef deze blog om mijn gevoel kwijt te kunnen, om mijzelf te uiten, om mijzelf te laten zien en omdat ik het leuk vond om te schrijven.

Lief

Ik waardeer alle berichten die ik gekregen heb op mijn blog. Alleen maar positieve, dat ik beter ben geworden in mijn blogs, dat ik mij minder aan moet trekken van wat anderen vinden – helemaal waar – en hoe inspirerend mensen het vonden maar dat ze het zelf niet durven of nooit zouden doen. En veel verhalen over mensen die het volgden die zelf door een depressie heen gingen, allemaal leeftijdsgenoten. Ik weet niet wat ‘wij’ onszelf aandoen dat we in Nederland zoveel twintigers en dertigers hebben die daar doorheen gaan. Ik denk toch dat de verwachtingen waar ik het eerder over had – ik bedoel, baan, relatie en kinderen – samen met het niet falen en alle ballen hooghouden ermee te maken hebben, maar ik ben geen expert.

Rusland in juni vorig jaar

I’ll be back 

Dit geschreven afscheid is niet definitief. Jullie zien mijn terug in 2020 – ja, zolang – met mijn nieuwe bedrijf, passie en inkomstenbron. Geen idee hoe en wat precies, maar het gaat gebeuren. Tot die tijd ga ik even in retraite om mijzelf te ontwikkelen. Nu is dat in het Spaans, yo hablo un poco español, maar wil ik mijzelf in andere dingen ontwikkelingen en ik wil even tijd voor mijzelf, vrienden en familie om in alle rust te landen in Nederland.

Een hele grote knuffel en onwijs veel liefde voor dit jaar en tot 2020. Kus!

4 thoughts on “De laatste blog

  1. Succes met het begin van je leven….;-)
    Ik vond het leuk om je te volgen. Groetjes uit Den Helder.

  2. LENA! prachtig, gelezen met een brok in de keel. Wauw wat een fantastisch mens ben je, aan het worden, geworden. Kijk zo goed ken ik je nou ook niet maar het voelt allemaal zo puur en vanuit je hart. Dat is zo mooi. Heel nieuwsgierig naar je eigen onderneming, ik blijf je volgen. Ik wens je nog een mooie vakantie, bedankt voor het maken van deze blog en tot ziens! Liefs, Aniek

  3. Wat me opvalt is dat je de scheiding maakt tussen ‘gewoon’ in NL zijn en het ‘gewone’ leven hier en het reizen.
    Voor mij is reizen ‘gewoon’ een onderdeel van mijn leven. Een fascinerend onderdeel, maar dat is een kind krijgen, oma worden en uitdagende banen hebben ook.
    Ik wens je bijzondere ervaringen in het gewone leven. Bijzonder gewoon. X

  4. Dank je voor je openhartige en warme blog. Je hebt gelijk, het nieuws is de uitzondering. Ieder leven, normaal en gewoon, is het waard te worden geleefd en opgemerkt. En jij maakt het het jouwe van, wat de enige goeie manier is. Ik zie je graag verschijnen een keer, groet uit (tegenwoordig) Den Haag, Olav

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.