Het beste museum dat ik ken

Even zonder grappen, dit is absoluut het beste museum dat ik heb bezocht in mijn leven. Waarom? Omdat het een museum is dat mij aan het denken zet, mij verwonderd en het is een museum waar je helemaal in op gaat. Dit is niet saai, nee, het is een kunst om het in een dag te zien. Dat is bijna niet te doen, want ik wilde wel graag alles zien.

MONA

Ik heb het niet over het MOMA (Museum of Modern Art) in New York wat ik ook een geweldig museum vind of het Rijks in Nederland wat ook absoluut het bezoeken waard is, maar een museum in the middle of nowhere, namelijk in Tasmanië. Waar? Ja, in Hobart in Tasmanië, het eiland onder Australië, daar is het MONA (Museum of Old and New Art) dat ik het beste museum vindt dat ik ooit bezocht heb.

Unseen Seen

Als kers op de taart – naast het hele museum wat geweldig is, daarover zo meer – vond ik de reis die ik maakte in het kunstwerk van James Turrell het meest bijzonder. Het kunstwerk heet Unseen Seen, Weight of Darkness, and Event Horizon.

Om dit te zien moet je een apart kaartje kopen van 25 dollar. Dit is niet goedkoop, maar het was het meer dan waard. Je gaat dan op de afgesproken tijd naar een ronde witte capsule toe. Daar staan mensen in doktersjassen je op te wachten. Zij leggen je uit dat je schoenen uit kan doen en in de capsule kan gaan. Bij binnenkomst zijn er twee trappen aan beide kanten waarmee je omhoog kan. Dan kun je boven gaan liggen op een licht groen matras. Je kijkt dan omhoog de koepel in. Alles is wit. Je mag kiezen of je de intense of minder intense versie wilt. Er komt namelijk gedurende vijftien minuten een soort licht op je af die niet te beschrijven is.

Het voelt alsof je drugs gebruikt. Ik kan het niet anders omschrijven. Je hebt soms het idee in het licht te vallen en dan komen er weer dingen op je af. Of je hebt het idee in een achtbaan te zitten. De kleuren die je ziet zijn heel vel en soms gaat alles door elkaar. Dan kon ik de kleur niet eens omschrijven. Het voelt heel gek, maar het is absoluut geweldig en als je de kans hebt om het te gaan zien, dan moet je het zeker zien!

Vloer van olie

Dit museum staat erom bekend dat als een attractie te beroemd wordt dat ze het verwijderen, dus je kunt niet eeuwig wachten om het te bezoeken.

Zwarte kamer

Na vijftien minuten worden gehaald. We mogen de dokter volgen naar een donkere kamer waar we weer vijftien minuten inzitten. Het is om je ogen te laten wennen aan een normale omgeving. Na vijftien minuten die omvliegen, omdat we nog bij moeten komen van zoiets bijzonders wat we hebben gezien, lopen we naar buiten en ben ik nog nooit zo enthousiast over een museum geweest. Wie heeft dit bedacht?

James Turrell

Het kunstwerk is bedacht door James Turrell. Een Amerikaanse kunstenaar die van Obama de National Medal of Arts overhandigd kreeg voor zijn werk. James werkt vooral met licht en ruimte. Waar Unseen, Seen absoluut een voorbeeld van is.

David Walsh

Het MONA zelf is ook bedacht door een excentriek persoon, David Walsh. Hij is een Australische die rijk is geworden door te gokken. En dat heeft hij goed gedaan, want het museum is veel geld waard.

David Walsh
David Walsh

Ik vermoed dat hij de beleving heeft afgekeken van de casino’s. Eenmaal in het museum ga je er zo in op dat je lastig de uitgang kunt vinden. Het museum zit in de grond en je kunt er komen met de auto, maar ook met een cruise. Wat de beleving compleet maakt. Op het cruiseschip kan je op schapen zitten om langzaam naar het museum te varen.

Eiland in Hobart

In het museum zelf is alles zwart en krijg je bij binnenkomst een soort van telefoon waarop alle informatie over de kunstwerken te vinden is. Dit is zeer nuttig. Alles staat er en vaak met en leuke en originele, grappige tekst.

Ook kun je er virtueel in de rij staan voor sommige kunstwerken wat je maar met een of twee mensen tegelijkertijd kunt bekijken. Dit is onder andere een vloer van olie en een soort mummy waarvan ik de waarde niet helemaal in zag.

Mooie kunstwerken

De mooiste kunstwerken vond ik degene met de woorden – naast die van James Turrell dan. Zo was er een muur van woorden die vlogen zoals vogels vliegen. En er was een kast met woorden die je kon opentrekken waarop gedichten stonden. Heel mooi. Ook was er een waterval waarop woorden te lezen waren. De waterval was met zoekwoorden van het internet. En de vogels waren met woorden uit het woordenboek van lang geleden. Het zou 33 jaar duren voordat alle woorden dan geweest zijn, maar of het museum zo lang dit kunstwerk laat zien? Ik denk het niet.

Verandering

Dit is geen museum die altijd hetzelfde blijft. Is een kunstwerk te populair dan gaat het weg en ik denk ook als het er te lang staat. Ik heb veel mensen gesproken die er jaren geleden waren en die totaal andere dingen gezien hadden, dus wie weet, als ik over een paar jaar weer eens in de buurt ben dan ga ik zeker langs. Want, ja, ik vind het MONA echt het beste museum wat ik ooit bezocht heb.

En als je dan toch in Tasmanië bent, doe dan de Overland track (als je van hiken houdt). Dat is geweldig!

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.