nl

Dit was mijn laatste dag. Ik zit nu op een bankje aan een plein (als jullie dit lezen zit ik in de trein naar Mongolië). Om de paar minuten komt er een duif buurten. Duiven hebben in Rusland meer lef dan in Nederland.

Eugene

Naast de duif kwam Eugene buurten. Hij bracht een cappuccino. Hij sprak geen Engels, ik geen Russisch, dus wat doe je dan?

Je komt meer te weten dan je denkt zonder dat je elkaar woordelijk verstaat. Zo weet ik dat hij 29 jaar is, niet getrouwd en nooit buiten Rusland is geweest. Hij was op weg naar de supermarkt en zag mij zitten op een bankje. De pleinen zijn gezellig hier. Ze hebben zelfs muziek. Ik was Eugene (zijn naam dus) Onegin aan het lezen. Hij leest niet. Hij kijkt tv.

Toen hij zijn koffie op had ging hij weer. Hij probeerde nog of wat tieners Engels konden zodat hij toch nog iets aan mij kwijt kon, maar na een poging gaf hij op. ‘Poka poka,’ zei ik en hij keek me niet begrijpend aan. Ik dacht dat het doei betekende. Hij haalt zijn schouders op, zwaait, zegt ‘пока!’ en loopt weg.

Vrouwelijk einde

Zo komt er een einde aan Rusland na een paar laatste dagen in Irkoetsk. Waar de gesprekken met Niv en Vielle bij het Baikalmeer en de gesprekken met Tom in de kroeg het leukste waren. Niv zie ik in Mongolië. Tom in Londen.

Tijdens mijn late middag in de lokale Banya, de Russische sauna, met oude Russische dames viel mij op hoe verzorgd zij zijn. Teennagels keurig gelakt. Ik heb weinig onverzorgde Russische vrouwen gezien, zowel jong als oud. Wij Nederlandse dames zijn slonziger vrees ik. Of ik zal voor mijzelf praten, ik ben dat. Uren zijn ze bezig met hun make-up terwijl ik het – make-up – zeker voor een jaar ‘aan de wilgen’ ga hangen. Heerlijk, wat een gedoe vind ik dat.

Tot zover de vrouwelijke praat. Op naar Mongolië!

0 reacties op “пока Russia!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.