Marleen bij het Lenin Mausoleum
Geen onderdeel van een categorie Rusland

Cake voor Lenin

Poeh, waar begin ik. Rusland is hoogst bijzonder. Ik was al getipt dat de Russen de grootste attractie zijn en dat is ook zo, al is dat nu het WK. (klik op de foto om meer te lezen)

nl

Poeh, waar begin ik. Rusland, ook Lenin in een glazen box, is hoogst bijzonder. Ik ben nu in Moskou (lees hier mijn top 10 to-do voor Moskou). Ik was al getipt dat de Russen de grootste attractie zijn en dat is ook zo, al is dat nu het WK.

Wereld Kampioenschap voetbal 2018

Ik heb twee andere toeristen ontmoet, maar verder is iedereen hier voor het WK. De sfeer is fantastisch. Moskou is een groot festivalterrein. Het is mooi om te zien hoe gebroederlijk iedereen met elkaar om gaat. Overal zijn beveiligers – die niet heel goed controleren – en vrijwilligers die Engels spreken. Dat zijn de enige in oranje shirt, want wij zijn er niet.

Engels spreken is trouwens nog wel een ding. De Russen bakken er heel weinig van om heel eerlijk te zijn. Maar goed, mijn Russische is natuurlijk om niet om over naar huis te schrijven. Daarbij hebben ze een ander alfabet. Er waren eens twee russen die de bijbel wilde vertalen en bedachten dat er meer letters nodig waren. Sindsdien hebben zij een ander alfabet. Dat totaal onleesbaar is.

Ik voel me ook helemaal veilig en de straten zijn super schoon. Ik ben verbaasd hoe netjes ze in het verkeer zijn. Zo netjes zijn wij Nederlanders niet. Iedereen wacht voor het rode licht. En steekt alleen over bij zebrapaden. Of je kunt via de metro onder de grond naar de overkant van de weg. Heel handig.

Fan Fest

Gisteren liep ik bij een kerk zes Tunesiërs tegen het lijf en met hun ben ik meegegaan naar de Fan Fest – het festivalterrein bij het stadion waar alle fans de wedstrijden kunnen zien. Als de wedstrijden niet in Moskou zijn. Zij waren met zijn zessen wel de grootste gangmakers met hun gezang. Ze vertelden mij dat het ‘Ik ben dronken, ik ben dronken, laat mij binnen betekent’ en het vervolg betekent dan ‘ik ben binnen, we gaan ervoor.’ Het was een mix van Arabisch, frans en Engels. Ik heb ook vandaag nog veel Tunesiërs gezien die wel het meeste lawaai lijken te maken.

We keken naar de wedstrijd Frankrijk – Peru. Zij waren voor Peru, want Frankrijk was hun bezetter. Ondanks dat ze ook in Frankrijk hebben gewoond of nog heel veel komen voor werk. Mohammed woonde tien jaar in Parijs als ICT-er en is nu weer terug naar Tunis. Hij maakt nu marmer voor de dure huizen. En een andere gast – zijn naam weet ik niet meer – verkocht in Europa en het noorden van Afrika apparaten die kanker helpen genezen. Misschien is genezen niet het beste woord, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Is het erg om te zeggen dat mannen overal hetzelfde zijn? Het was heel gezellig met de Tunersiers voor een uur of vier. Toen vroeg de meest wijze – zo leek hij mij, die van de kankerapparaten – of ik niet even met Mohammed kon gaan. ‘Om wat te doen?’ vroeg ik. ‘Nou ja, wat meiden doen,’ zei hij. Toen leek het me tijd om te gaan.

Engelsen zijn afwezig

Na de Russen zijn er de meeste Amerikanen. Wat je niet zou denken, maar voetbal is daar populairder te zijn geworden. De Fransen en de Engelsen zijn totaal afwezig. Ik sprak ook een Engelse jongen en die zij dat de Engelsen normaal 80% van het stadion vullen, maar dat ze nu met een hele kleine groep zijn. Een combinatie van de Russische spion, de sancties van Engeland tegen Rusland en eerdere rellen zijn de reden dat de Engelsen er niet zijn.

Ik heb weinig Nederlanders ontmoet. Behalve een paar leuke Nederlandse-Marokkanen (zeg je dit zo?) in het hostel. Hele aardige gasten die voor het eerst in een hostel verbleven. Het meisje in het historisch museum vandaag zei dat ik de tweede Nederlander was. ‘Of today?’ vroeg ik. ‘No of the season,’ zei ze. Wel zei ze dat er veel Mexicanen zijn.

Wat te doen in Moskou?

Ik heb op mijn eerste dag met Antonio – ook een Mexicaan, maar die woont in LA – Lenin bezocht. Lenin, de man van het communisme. Antonio, niet Lenin, had toevallig cake bij zich. Wat ik wel een leuk feit vind: cake voor Lenin. Je gelooft het niet, maar Lenin ligt al vanaf 1924 opgebaard en dat kun je nog steeds bezoeken. Bizar! Binnen bij Lenin mochten we niet lachen helaas. Het was allemaal zo serieus. Het communisme is in de hele stad nog duidelijk aanwezig. Symbolen zijn er nog en veel dingen heten de ‘Red Star’ of iets dergelijks. En in veel metrostations vind je het nog terug. Heel gaaf om te zien.

Voor het eten hoef je hier niet naar toe, maar het is ook niet vreselijk. Antonio en een Pool vonden het hier heel duur. Het zijn Nederlandse prijzen. Verder heb ik een aantal leuke wijken bezocht, maar het is net als overal: je moet weten waar je moet zijn.

Wat blijft mij bij?

En het is vandaag 77 jaar geleden (op 22 juni 1941) dat Hitler Rusland binnen viel. Hier is het niet te missen. Overal worden herdenkingen gehouden en ziet voorstellingen of kunstwerken die daaraan herinneren.

Wat ik onthoud van Moskou? Toch weer de mensen. En ook de sfeer van het WK. Op mijn bucketlist staat nu om het WK mee te maken als Nederland weer mee doet. Veel zeggen ook wel dat het gek is dat Nederland en Italië niet mee doen. Of ze willen aardig zijn – dat kan ook.

*Op de foto sta ik met de cake (van Antonio). Op de achtergrond zie je rechts het historisch museum. Links het Kremlin. Boven mijn hoofd zie je Lenin’s mausoleum.

4 reacties op “Cake voor Lenin

  1. Heel leuke foto. Je hebt een mooie glimlach.

  2. Leukstukkie Marleen!
    Have fun daar! Ga je nog n beetje yogales geven?

    Groetjes Ruud

  3. Pingback: Russische geschiedenis; the basics • Werelddromen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.