Mongolië

Capott

nl

03.20 uur, dat is het nu. Er stond net een rokende jongeman in de kamer die mij wakker maakte. Hij kriebelde aan mijn been. No kidding. Wat denkt die man? Nee, echt, wat denkt hij?

Toen ik wakker werd dacht ik eerst dat het Henri was met wie ik reis, maar die lag in zijn bed en heeft niet zo’n zwarte bos. ‘Fuck off!’ zei ik en hij ging weg.

Ik zeg elke keer tegen Henri dat de deur niet dicht hoeft, ik ben eerder bang dat ik er niet uit kom bij brand, maar rokende mannen die mij wakker maken heb ik nog nooit gehad.

Hotels

Het hotel is O.K. De douche deed het niet dus kregen we een nieuwe kamer en het ruikt dus naar rook, maar dat heb je als er wordt geroken. De chauffeur Boeddeh die we hebben rookt ook in auto. Vier a vijf per dag tot mijn ergenis.

Het hotel gisteren was nog erger dan deze. Henri ging vragen voor een douche, want die hadden we niet. Douche?! Dat was er niet. Je betaalt er trouwens niets minder om, alleen als je hier 80 tot 100 dollar betaald heb je hier iets wat lijkt op een westers hotel.

Moron

Toch is het bijzonder dat we hier zijn. We gingen naar Moron, een stad in het noorden, op de bonnefooi. Hopend op een chauffeur en een auto die ons naar het westen kon brengen.

Wij dachten dat het simpel zou zijn, maar elke Mongoolse zei dat we terug moesten naar UB en dan naar het westen. Dat is 12 uur terug en dan opnieuw, dat leek niet logisch.

Nadat we overal hadden rondgevraagd namen we een hotel en wachten we af. Het leek hopeloos. Toen werden we gebeld door de vrouw die een bericht op de stads-facebookgroep had gezet: ze had twee chauffeurs.

Hostelman

De volgende dag stonden er twee mannen op de afgesproken tijd. Een sprak Engels, ze waren samen. We kwamen tot een afspraak. 2.1 miljoen (zo’n 480 dollar op) voor 10 dagen door het westen. Ik weet nog steeds niet of het veel is. De Italianen die we zagen op Naadam wilden niet eens zeggen hoeveel ze behaalden voor hun tour. ‘Too much,’ was alles wat we kregen.

We gingen meteen. Nadat hij zijn banden had gefixt. We gingen mee en kochten twee nieuwe, maar gebruikte, banden. Hij zette ons af en zou zijn tas gaan pakken. Twee uur later is hij er nog niet. De hostelman die nog bij ons is belt, en hij komt eraan. Hij had andere banden gevonden en moest nog naar zijn huis.

Kinderen

We gingen mee naar zijn huis. Zijn vrouw was not amused, geen idee waarom, maar zijn zes kinderen vonden het spannend dat we er waren.

Ik ben blij dat we het gezien hebben. Hij leeft arm. Ze hebben een huis, maar groot is het niet. Kinderen slapen op de vloer. Er is een woonkamer, een keuken en een soort bijkeuken, maar stel je er niet te veel bij voor.

Daarna gingen we naar de supermarkt. Hij zou zorgen voor zijn eigen eten. Hij kocht ijs voor zijn kinderen en biscuits voor zichzelf. ‘We go!’ zei Boeddeh.

Zand

We gingen meteen een zandweg is om dat niet meer te verlaten en het werd mij duidelijk waarom het zo moeilijk was om iemand te regelen. Alle wegen leiden naar UB. Dat wil zeggen, de normale wegen, de rest is een zandweg.

Naar een uur was onze eerste, niet vervangen band, stuk. En stonden we in de middle of no where the band te vervangen.

We probeerden zonder succes in een aantal dorpen een nieuwe band te regelen. Hopen dat we dus niet nog een lekke band zouden hebben.

Na een hobbelige rit over ontelbare, soms zeer drukke zandwegen, waar er dan wel acht wegen naast elkaar liggen, kwamen we om elf uur aan in een kleine plaats.

Kamers?

We probeerden drie hotels. Waarvan er een gek ging. We vroegen of ze een kamer hadden. De man en de vrouw keken elkaar indringend aan alsof ze een kamer hadden, maar twijfelden of ze het aan ons wilden verhuren.

‘No hotel!’ zei Boeddeh tegen mij. ‘Get it!’ zei ik terug. Hij moest lachen.

Vraag me niet hoe, maar we konden terecht bij een vrouw op de vloer. Dit was zeer comfortabel en we maakten een goede nacht.

De volgende dag dronk ik melkthee. Ik wilde niet onbeleefd zijn en het viel goed. Ik heb het idee dat het water mij ziek maakte. Ik zag dat ze nu kokend heet water en melk aan mij gaf dus ik gokte het er op.

Cola

Henri zat nog wel aan de diarree en we hadden al meerdere pillen en apotheken gehad totdat ik mij het advies van de GGD herinnerde voor Afrika: een cola per dag helpt tegen diarree.

Henri ging aan de cola. In heel zijn leven heeft hij zes glazen gehad dus het is een big deal. En? Het begint te werken. Bijzonder dat zoiets simpels beter werkt dan pillen.

Slapen

We zijn nu op dag vier. Tenminste morgenvroeg, en we zijn in het westen. We hebben een goede dag doorgereden.

We gaan morgen wandelen in een national park en ik kan niet wachten. Geen mannen, maar natuur.

0 reacties op “Capott

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.