Geen onderdeel van een categorie Rusland

Vitalientje

Ik heb een dilemma. Ik wil het eerlijke verhaal vertellen, maar het voelt alsof ik alleen de leuke avonturen kan en mag vertellen. (klik op de foto om meer te lezen)

nl

Ik heb een dilemma. Ik wil het eerlijke verhaal vertellen, maar het voelt alsof ik alleen de leuke avonturen kan en mag vertellen.

Ik ben er nog niet over uit wat ik vertel over mannen. Ik heb al wat situaties gehad, maar ja, je moeder leest mee – sorry mam. Maar iedereen weet van de bloemetjes en de bijtjes, dus waarom niet delen? En gênante dingen? Wil ik dat delen? Ik wil eerlijk zijn. Hoe je gênant, fout of wat dan ook.

Mijn irritatie van een paar dingen heeft ervoor gezorgd dat ik nu in een bed in de trein lig met geen  privacy. Niet dat ik het erg vind. Privacy is er een jaar lang niet.

Spullen

Het begon toen ik met een bench – een hok voor een hond – in mijn handen, mijn backpack op mijn rug en op het punt om in Athene uit de tram te stappen, gebeld werd door de makelaar. Ik nam te laat op en belde hem terug. Er was iets met de berging. Ik belde de nieuwe huiseigenaar. Hij had geen tijd, maar er stonden planken. Ik zei dat die van de vloer waren. Die had ik bij het huis gerekend. Ik kreeg ze er ook bij.

Ik begrijp wel dat ik het had moeten opruimen, maar het was niet in mij opgekomen. Die spullen zijn niet van mij. We zouden contact hebben. Er volgden enkele dagen van stilte. Ik appte uiteindelijk hoe het met de spullen was en of ze het geld wilden overmaken van de wasmachine.

Na een aantal uur later krijg ik een lange app terug dat ze verbouwd hebben – waarvan akte – en omdat ze moesten opruimen het gek vonden dat ik geld voor de wasmachine vroeg. De wasmachine hadden we afgesproken dat zij het zouden kopen. Nou begrijp ik als je een huis afgerekend dat vijftig euro voor een wasmachine een fooi is.

Ik dacht erover na. Ik wil niet meer bezig zijn met een huis. Het opruimen van de berging door een bedrijf kost honderdvijfenzeventig euro weet ik. Dat had iemand van de VVE betaald toen hij zijn troep niet wilde opruimen. Ik gaf de wasmachine weg. Het leven gaat niet om spullen.

Pinpas

In Athene werkte mijn pinpas niet. En ik kon ook niet online of via de app inloggen om te zien wat er was. Gelukkig had ik mijn VISA nog wel. Dat een compleet ander bedrijf is. Anders was ik dunner in Rusland aangekomen. Na een zeer duur telefoontje met de bank – twee euro per minuut – was de uitkomst dat ik weer kon pinnen. Probleem onbekend, maar het werkte weer.

Trein gemist

In Moskou keek ik naar mijn ticket (van de Transmongolië Express) voor mijn volgende bestemming. Yekaterinaburg. Je moest de tweede klas boeken volgens de blogs. Dat had ik dus ook gedaan, maar nu liep het anders. Ineens valt mij iets op: ik heb de verkeerde maand geboekt. Mijn treinreis heeft al plaatsgevonden. Over gênante momenten gesproken. Er zat niets anders op dan een nieuw ticket te boeken. Ik heb drie keer gekeken en toen geboekt. Derde klas, want dit was het tweede ticket.

Bij aankomst bij de trein zag ik dat ik in wagon dertien zat. Hoe toevallig. Het begon bij wagon één. Dat was een eind lopen met mijn backpack op mijn rug. Halverwege kom ik de twee Nederlanders tegen die ik in Moskou zag. ‘Hoi,’ zei ik opgewekt. Die zitten tweede klas. Bij de laatste wagon mocht ik naar binnen.

We zitten met zijn zessen in een blok. Twee mensen boven elkaar en in een U-vorm. Bij binnenkomst zag ik aan het eind van de wagon de temperatuur staan: 28 graden. ‘No airco?’ vroeg ik. ‘No,’ was het antwoord. Wel van die NS-raampjes die een heel klein beetje open kunnen.

Toch vraag ik mij af of ik slecht af ben. Ik zit met een leuke familie die op weg is naar een plaats vlakbij de Mongoolse grens. Ergens bij een meer dat ik volgens mij zou moeten kennen, want Vital – de man in het gezelschap heeft het zes keer genoemd hoe leuk en toeristisch het is. En hij kijkt alsof ik zeg dat ik de Eiffeltoren niet ken.

Vi. Ta. Li. Na. 

Google translate leert mij dat een jongen en een meisje van negen en dertien naar hun oma gaan. Hun oom en tante, Vital en Nadia gaan met hun dochter Vitalina – geen grap – van twee jaar naar huis. Vi. Ta. Li. Na. Zou Vladimir Nabokov zeggen. Ik lees zijn boek Lolita.

Vital is negentwintig, Nadia achtentwintig. Zij werkt bij de Russische spoorwegen en hij is ZZP-er in marketing. Ze kennen elkaar van de universiteit in Rusland. En zijn daardoor vaak in Mongolië geweest bij vrienden. Het zijn Mongolen die met hen in Rusland studeerden.

Hun huwelijksreis ging naar Thailand. Verder zijn ze nooit ergens geweest. Russen gaan ook alleen naar Thailand of Turkije zeggen ze. Ik kreeg nog een gevulde oliebol met witte kool en wortel erin. Best lekker.

Nadia vroeg waarom alle buitenlanders altijd op blote voeten lopen – geen idee – en waarom we niet op bankjes zitten als er wel twee (!) vrij zijn – ook geen idee. Daarna ging iedereen wat voor zichzelf doen, want praten via google translate is vermoeiend.

* de foto is een madelief die ik kreeg van André die mij naar de metro bracht, hij had bloemen voor zijn “marrie” bij zich, maar gaf deze aan mij (foto’s van de trein ben ik vergeten, oeps!)

0 reacties op “Vitalientje

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.